برای بحث پیرامون پروژه ی استحاله ی فرهنگی ملیت ها در ایران به مثابه ی راهکاری استراتژیک و اصلی بنیادین در دکترین امنیتی جمهوری اسلامی به عنوان ابزاری برای «بازاستقرار» مستمر سلطه ی ژئوپلتیک مرکز بر نواحی پیرامونی، و ترسیم رابطه ای وثیق بین این متد از استعمار و مفهوم «نسل کشی»، باید نخست تعریفی فراگیر و مقبول از خود مفهوم «نسل کشی» ارائه کرد و در ادامه با بیان پاره ای از سیاست های آسمیلاسیون فرهنگی رژیم اسلامی در برابر ملیت های تحت ستم، در نهایت به پیوندی مستدل و منطقی دست یافت.

با نگاهی اجمالی به تعریف اقلیت (minority) در معاهدات بین المللی و منابع موجود، می توان دریافت که تعریف یکسان و واحدی از این مفهوم در دست نمی باشد. به عبارت دیگر این مفهوم وابسته به شرایط فرهنگي و ساختار اجتماعی یک کشور در طول تاریخ آن می باشد، اما آنچه که در شناخت این مفهوم مورد توافق است، شاخصه هایی چون  ویژگیهای قومی، ملی، مذهبی یا زبانی یك گروه است كه با این موارد در گروههای دخیل در حاكمیت متفاوتند. بنا به این تعریف اقلیت ها باید دارای این ویژگی ها باشند:

در این مقاله پس از مقدمه ای بر نظامهای فدراتیو، شرایط تشکیل نظام فدرالیستی موفق بررسی شده است. در ادامه، شرایط آذربایجان در گذر به نظام فدرالیستی مورد بحث قرار گرفته و در موقعیت کنونی، آذربایجان فاقد شرایط لازک جهت موفقیت کامل پس از برقراری نظام فدراتیو برای رسیدن به منافع ملی خویش تشخیص داده شده است. در نهایت با توجه به احتمال زیاد عدم موفقیت نظام فدراتیو در ایران جهت پاسخگویی نیازهای ملی ملل ساکن، حمایت و تلاش در جهت برپایی آن، به عنوان احتمال تحلیل فیزیکی و فکری نیروهای سیاسی آذربایجان پیش بینی شده است.

آن را چه با دید مخالفت نوشدارو، سراب هوس، مرگ ایران زمین و تیشه به ریشه بنامیم و چه موافقانه پیشدارو و هدف محقق آتی بخوانیم، فدرالیسم و مسائل مربوطه اش به یکی از مباحث جدی در خاورمیانه و بخصوص در ایران طی دهه ی گذشته تبدیل شده است.

بحث و گفتمان پیرامون این سیستم اداری، بعنوان سیستمی که ظرفیت حل مشکلات ناشی از ستمها و کاستیهای اتنیکی در جوامع کثیرالمله را داراست، برای عده ای جهت رفع مشکلات و معضلات موجود و جلوگیری از پیدایش روشهای خشونت آمیز و ندادن افسار به دست اشخاصی که جز گرفتن ماهی از آب گل آلود مقصود دیگری ندارند،

بحث از حقوق اقلیت ملی و قومی در مقیاس حقوق بین المللی با توجه به اینکه این مباحث چندان اثر واقعی درحفظ حقوق اقلیت ها نداشته است در گذربه دموکراسی نیاز به توضیح ندارد. از کنگره ی وین در ۱۸۱۵ وکنگره ی برلین ۱۸۷۸ و کنفرانس صلح پاریس و طرح اصل خود مختاری تا میثاق جامعه ی ملل و منشور ملل متحد از حقوق مختلف اقلیتهای ملی وقومی سخن به میان آورده اند.